Gözyaşlarım İftiharla Sunar

Tedaviye gülüp geçen yaralarim var benim. En sevdiklerimin ellerinden nakis nakis bakislarima islenmis habersizce. Kalabaliklar arasinda neden kayboldugumu sormayin bana, aslinda tek istegim insan selinin içinde kendimi unutturmak.

Anlasana! Takatim yok bir daha kendimi elevermeye, el üstünde tuttuklarimdan el muamelesi görmeye. Etrafim hep benden bir parça. Bak mesela karsimda dag gibi dikilen su hayal kirikliklarini görüyor musun? Iste onlar bana uykusuz gecelerimden hediye. Hangi birini def edebilirim, hangi birini silip atabilirim?

Yapamam! Keskelerimle defalarca yüzlesmem gerek benim, yikilan hayallerimi karsima alip af dilemeliyim. Neden mi? Ruhumu enkaz altinda birakanla göz göze gelirse bu yürek, dayanamaz teslim olur, bilirim...

Zaafin varsa cellatina, kurbanligin hakkini verir insan. Belki bizi de özleyen biri vardir bir yerlerde. Tek sorun henüz tanismamis olmamizdir. Artik kimse benden bir fedakârlik daha beklemesin, ne biraktilar ki benden geriye? Elimden gelen tek sey bu satirlar. Vicdanin nasil rahat bilmem ama gözyaslarim iftiharla sunar...