Abdüsselam El Uceylinin Edebi Kişiliği Ve Hikayeciliği

Çöl muhitinde yasayan insanlar çocuklarinin burun uçlarina dövme yaparlar. Bu, hayvanlarini isaretledikleri gibi bir isaretlemedir ve her kabilenin dövmesi de farklidir. El-Magmûrûn hikayesinin bas kahramani Osman, soför olarak resmi bir ise girer. Pantolon giymis, gömlek ve üstüne kravat takmis halde köye babasinin evine gelir. Babasi onu bu kiyafet içinde görünce kinar: “Osman, burnundaki dövmeyi unuttun... Bu dövmeyi, giydigin asrilerin elbiselerine yakistiriyor musun?“ der. Osman babasinin bu serzenisine kizar, bunun kendi suçlari oldugunu, onu kaybolmasindan korktuklari hayvanlar gibi isaretlediklerini söyler. Babasi hakli bulur: “Haklisin oglum. Geçmiste babalarimiz bizi dövmeyle isaretledigi gibi, her asiret develerini, koyunlarini kendilerine has dövmelerle dagladiklari gibi, biz de çocuklarimiza dövme yaptik.“ Osman aslinda dövmesinin anlamini iyi bilmektedir. Babasinin o serzenisinden sonra modern elbiselerini giymez. Isyerinde sevgilisi olan Nedâ onu kinar: “O Bati tarzi elbiseyi bir gece giydin sonra terk ettin. Dinle, irademize boyun egecegine eminim. Yarin bu kufiyeyi, onu tutan devetüyünden ipi ve bu fistani üstünden atacaksin.“ Osman ona gerçegi hatirlatir: “Farz et ki bu oldu, burnumun ucundaki dövmeyi ne yapacaksin? Biz çiftçilerin, çiftçi çocuklarinin, yüzümüzdeki dövmeden daha saglam ruhumuzun derinlerinde baska seyler de var.“
(Arka Kapaktan)