Acılar Ve Mutluluk

Kis soguklari kendini göstermeye baslamis, aralik ayinin ilk günleriydi. Ise yeni basladigim kafeteryada geceleri çalisiyor, payima düsen mutlulugu ancak gündüzleri tadabiliyordum. Çalismaya baslayali kisa süre geçmesine ragmen gecem gündüzüm endiseyle geçiyordu; ha bugün, ha yarin isten atilirim diye!..

…

“Hayirdir niye üzgünsün, niye konusmuyorsun?”
“Yok üzgün degilim.”
“Baba!.. Sen üzgünsün, bir seyin var, yüzünden belli, ben anlarim.”
“Neyim olabilir sence?
Gözlerini faltasi gibi açarak, kafasini sallayip,
“Sen iyi biliyorsun, olup bitenlerden, hepisinden haberim var.”
Kapiyi sert bir sekilde üzerime kapatti. Durumu anladim, Berin olup bitenleri cep telefonuyla bildirmisti demek. Ben zihnimde uçusan soru ve acabalarla cebellesirken Nihan odanin
kapisini sonuna kadar sert bir sekilde açti. Elini kaldirmis isaret parmagini sallayarak; “Ben simdi savciliga gidiyorum, hakkinda suç duyurusunda bulunacagim.”…

…

Aylar sonra rahat göründü Nihan... Mutfakta yemek yoktu ama bir huzur vardi. Beraber kahvaltilik yedik. Aramizdaki buzlarda hizla eriyordu.

Ne olursa olsun su anda özledigim aile ortamini kavusuyorum gibi. Ben elimden gelen çabayi sarf ettigime inaniyorum. Içimdeki en güçlü seyi yapmisim. Nihan’in gönlünü kazanmistim…