TÜKENDİ
Ey kâri!.. Iste okuyacagin bu birkaç yaprak bizzat gönlümün ta derinliklerinden uzun zamandan beri püskürmeyi bekleyen bir volkanin lavlaridir. O lavlar ki gönül yanardaginda sadece elemle beslendi ve gözyaslariyla yikandi. Yillardir uyudugu uykusundan simdi uyandi. Ve iste nihayet yeryüzüne çikmayi basardi. Umarim ileride beni degerlendirirken sadece o lavlar isiginda degerlendirirsin. Çünkü bu fakir, aslinda o lavlarin ta kendisidir. Bu satirlarin yazari hiçbir zaman sair bir yaratilisa sahip oldugunu düsünmedi. Hele hele kendini asla kudemayla kiyaslama cehaletine düsmedi. Sadece içinde patlayan volkanlara artik set çekemedi, o kadar. Bu kitap iste böyle ortaya çikti. Sen ey kâri! Bu manzumelerde bir gencin yüreginin derinliginde yatan aci siziyi duyacaksin. O manzum parçalar ki onlarda nese ve mutluluktan hiçbir bahis yoktur. Çünkü onlar bir yanginin çocuklaridir.