TÜKENDİ
Nihayet yaz tatili gelmisti. Emre ve ablasinin içi içine sigmiyordu. Okul formalarini bir kenara atip rahat yaz giysilerini giydiler. Annelerinin de otel rezervasyonunu yaptirdigini duyunca havalara uçup tatil hayallerini kurmaya basladilar: Denizin mavisi, günesin sarisi ve akdenizin yesil bitki örtüsü Emre’nin hayallerini çoktan süslemeye baslayip onu alip götürmüstü. Emre de artik o kaydiraklardan süzülerek havuzun mavisine karisacakti, rüzgar olup gökyüzünde uçusacakti ve gökkusaginin renklerine karisacakti.
Bütün bu hayalleri gerçeklesen Emre kendini denizin dalgalarinin kollarinda buluverir. Derken dalgalarla bir mücadele ve eglence baslar. Deniz kabardikça dalgalar yükselir ve Emre’yi kiyiya sürükler. Sahildeki çocuklarin eglenceleri ve oyunlari sürüp giderken neseli gülüsleri gökyüzüne dogru yükselir ve bulutlara karisip gider.
“Ögleye dogru denizin suyu biraz daha isinmisti ama dalgalar ayni tempoda cosuyordu. Ben de kiyiya oturup sulu kumlarla oynamaya basladim. Dalgalarin kabarip kabarip bana çarpmasi çok hosuma gidiyordu. Kumlari ellerimle iteleyerek bir çukur yaptim ve yanina “Emre” diye yazarken siddetli bir dalga geldi ve her seyi dümdüz edip geri çekildi.
Ben de hayretler içerisinde: —Vay be, anne dalga açtigim çukuru kumlarla tekrar doldurdu, gördün mü?, diye sordum.
Annem de cevap olarak: —Orada kiyida durma oglum. Kumlarla agirlasan dalga çok kötü vuruyor insana. Gel suraya yanimiza! Suyun içi daha rahat!
—Ama ben korkuyorum.
—Hiç korkma, can simidinle kolluklarin seni havada tutar. Hem burada ben varim, gel kuzum!
—Tamam anne geliyorum.”
Bütün bu hayalleri gerçeklesen Emre kendini denizin dalgalarinin kollarinda buluverir. Derken dalgalarla bir mücadele ve eglence baslar. Deniz kabardikça dalgalar yükselir ve Emre’yi kiyiya sürükler. Sahildeki çocuklarin eglenceleri ve oyunlari sürüp giderken neseli gülüsleri gökyüzüne dogru yükselir ve bulutlara karisip gider.
“Ögleye dogru denizin suyu biraz daha isinmisti ama dalgalar ayni tempoda cosuyordu. Ben de kiyiya oturup sulu kumlarla oynamaya basladim. Dalgalarin kabarip kabarip bana çarpmasi çok hosuma gidiyordu. Kumlari ellerimle iteleyerek bir çukur yaptim ve yanina “Emre” diye yazarken siddetli bir dalga geldi ve her seyi dümdüz edip geri çekildi.
Ben de hayretler içerisinde: —Vay be, anne dalga açtigim çukuru kumlarla tekrar doldurdu, gördün mü?, diye sordum.
Annem de cevap olarak: —Orada kiyida durma oglum. Kumlarla agirlasan dalga çok kötü vuruyor insana. Gel suraya yanimiza! Suyun içi daha rahat!
—Ama ben korkuyorum.
—Hiç korkma, can simidinle kolluklarin seni havada tutar. Hem burada ben varim, gel kuzum!
—Tamam anne geliyorum.”