TÜKENDİ
Bazi Anlarin Tekrari Yoktur! Ve ben o anlari ölümsüzlestirmenin en güzel sey olduguna inananlardanim! O yüzden bu kitabi yazmaya karar verdim. Babamin arkasinda biraktigi insani degerler hafizalardan silinip gitmemeli, çocuklugumun en güzel zamanlari yitip gidecek bir ani olarak kalmamaliydi… Bu kitap sadece bir baba ve kizi arasindaki duygu baginin degil, ayni zamanda kendini egitimci olarak gören herkesin hayatinda izler birakacak olan, degerli bir egitimcinin adi gibi nadir olan hayat hikayesidir. Unutulmamali ki ögretimin temeli egitimden geçer! Ben bu yola çikarken bilinen seylerle yol alacagimi düsünürken hiç beklemedigim seylerle karsilastim! Bütün kapilar birbirini açti. Hiç beklemedigim yollarda arastirmalar yaparken buldum kendimi. Düz bir yolda ilerlerken o yolda buldugum bütün güzel çiçekleri topladim ve yolun sonunda bu kitabi sundum bir demet halinde. Belki de babami yazmaya karar vermeseydim bu güzellikleri yasama firsatini hayatim boyunca hiç bulamayacaktim! Yollar, köyler, eski tahta yol direkleri, tarlalar, insanlar ve zaman! Her sey ama her sey hizla ilerliyordu… Babam bir kapi açmis ve bütün vedalari o kapinin esiginde birakarak gitmisti. Sonrasi mi? Sonrasi bana düsüyordu. Geçmisin tozlu ayak izlerinin oldugu yarim kalan o yolda artik ben ilerliyordum! Bazen kelimeler anlamini yitirir; gülen gözlerdeki bakislar, sicacik bir el her seyi anlatir! Küçükken farkina bile varamadigin en kadim, en içten degerler günün birinde asil yerine oturur. Ve düsünürsün… Bir insanin hayati daha ne kadar isleyebilir ki, baska bir hayatin içine?