TÜKENDİ
Kestane Kiraninda Kadinlar’da Zarifogullari ailesinin ve bir dönemin panoramasini çizen Tahir Musa Ceylan, bu kez Mavruz’un elli yil sonrasina bakiyor. Ayni renkli, canli üslupla ve yine birbirinden çok farkli, abartili hatta gerçeküstü hayat hikâyeleriyle...“Yarim asri geçen yasina birkaç ömür sigdirmis, ama geride tek bir iz birakmamisti. Dünyayi bir silgi gibi silerek ilerliyordu. Denizin kenarina vardiginda dönüp kendine bakti, kendi yagindan yakasi parlamis ceketinin üzerinde elini gezdirirken bu dünyada ikinci kez agliyor, o aglarken Menekse’de balikçilarin tezgâhina bir damla zift gibi aksam düsüyordu.” Henüz körpe demek için bile erken olan kizdan on yedi yas büyük adam, yalniz kaldiklarinda sinekkaydi tirasi, Pereja kolonyali saçlari, kalemle çizilmis gibi duran dudaklariyla ona Yahya Kemal’den siirler söylüyor, Rüzgâr Gibi Geçti’den baslayarak filmler anlatiyor, Sait Faik’ten hikâyeler okuyordu. Zeliha anlatilanlari anlamiyor, Yahya Kemal’den çok, aklinda bir erkegin en çekici tarafi olarak onun az önce kesilmis sakallari kaliyordu. Aksamlari yalniz oldugunda, içini döseyen ipek bir örtüye dokunuyor, köyde agaçlarin üzerinde elma armutla beslenmek, sidik birakarak özgürlesmek günlerini özlüyordu. Onun burnunda köy tüterken, Zeki Bey de kizi görmeden yapamiyor, her gece ögretmen arkadaslarinin yatakhane nöbetini gönüllü olarak devraliyordu; akillilar saflardan çok âsiklardan faydalaniyordu.