TÜKENDİ
Zamanin bittigi noktada... nasil desem... hani maddenin, kendisini var eden boyutlari birer giysi gibi dökünüp soyut olmanin hazzina vakif olarak sonsuzcasina uzadigi yerde... hani yedinin, dokuzun ve kirkin birer rakam olmaktan çikip hikmeti kendinden menkul felsefelere dönüstügü topraklarda... ve hani günün geceye özgü renkler ile gölgeleri yildiz tozundan dokunma bir sal gibi örtündügü mekanlarda... iki adamin konustugunu gördüm. Biri ölüydü, digeri yasiyordu ve ölü adam yasayana söyle diyordu: “Bir kadinin kararan kalbinde senin için yanaduran bir yer varsa, iste o zaman bittin demektir.“ Söz konusu kadin geceleri geliyordu. Geliyor ve gitmiyor, buna karsin her gece yeniden gelmeyi basariyordu. Çogaldikça çogalmis, adamin ruhuna sirayet etmisti. Ölü adam bu çogaldikça çogalan kadindan kurtulmak istiyordu. Ah Tanrim, çok istiyordu. Bunu basarmak için ölü adamla yasayan adam öyküler anlatiyordu. Is ki kadin o öykülerin birinde kendini bulsun da bir metafora kapilip karanliginin içinde kaybolsun. Gizlendigim kösede onlari dinledim. Hayata dair, ölüme dair, aska dair, ayriliga dair, cennet ve cehenneme dair çok sey ögrendim. Size bunlari anlatacagim. Merak ettiginiz o kadar çok sey var ki ögrendiklerimi anlatmam açliginizi arttirmaktan baska ise yaramayacak. Yine de durmayacagim. Çünkü bunlari tasimaya devam edersem beynim patlayacak. (Tanitim Yazisindan)