“Çarsidan geçerken her yerde yalniz oldugunu düsündün. Her yerde. Isiklarin gözlerini artik ne kadar agrittigini, o kirik gözlügü yaptirman gerektigini; dislerin sapsari, disçiye gitmenin sart oldugunu; kendini yenilemeye mecbur oldugunu, tiras kolonyasina ihtiyaç duydugunu; nefes alip verislerini kontrol etmen, konusurken boguluyormus gibi davranmaman, heyecandan tikanmaman, soguk havada agzindan çikan dumanlarin arasinda kaybolmaman, birine inanman, bir uysalliga siginman, yanagin oksanisinda ellerin kaydigina, dudagin öpüldügünde daha da güzel olacagina, baskasi tarafindan oksanmis saçin, ayni bedendeki eller tarafindan taranmisi hakir görecegine... Esyanin fikrine inanman gerekir. Ask inanmaktir. Söylemistim.“ Onur Caymaz, Gökyüzü Sinemasi’ndaki iki uzun öyküsünde birbirine degen, çarpisan hayatlari ve hayattan vazgeçmemek için direnen insanlari anlatiyor. Caymaz’dan tek biletle iki novella... (Tanitim Bülteninden)