Hoşça Kal Leyla

Bir hosça kal her seyi bitirir miydi? Biriken anilari yok eder miydi? Oysa Leyla unutulmaz bir idoldü. Bir gün, Florya sahilinde kosarken, bir sabah elinde sigarasiyla dalgin, plak dinliyordu. Aksam saatlerinde, sarayin yeni prensesi oluyor, harem odalarinda dolasiyordu. Agri Dagi'nin beyaz zirvesi bile onu yansitiyordu. Ve önemlisi, acemi bir âsigin kalbinde atiyordu.Keske her seye bu kadar sinmeseydi. Ellerinde hâlâ onun kokusu vardi. O birçok yerdeydi. Karsidaki visne agacinin dallarinda, kayisinin tadinda, bedeninde, ruhunda, baktigi her noktada gülümsüyordu. Beyni Leyla diyordu, akli Leyla'yi anlatiyordu. Onu çok sey ariyordu, sadece Hasan degil; gezdigi yerler, balkonda oturdugu iskemle, günes onu bekliyordu. Ay isigi solgun bakarken beceriksiz bir sigaranin dumaninda savruluyordu. "Hosça kal Leyla, hosça kal sevdigim. Seni hiç unutmayacagim."