Kerpiç Evden Çalınan Hayat

Selahattin Keser’in ‘‘Kerpiç Evden Çalinan Hayat’’ini okuyunca her zaman ‘‘Hatirlamak dert icadi’’ olmuyormus diye düsündüm. Bozkirin bir köyünde adimini attigi imkânsizliklar dünyasini ve sonrasinda ülkenin birçok yerinde sürdürdügü hayat mücadelesini tüm dogalligiyla ve bizleri gülümseterek anlatmakta. O, çocuklugunu hep mutlulukla yaninda tasimis; zira sahip oldugu hazinenin kiymetini biliyor. O, kendi kisisel tarihini anlatirken, biz de Türkiye’nin yakin kisa tarihini okuyup gözümüzde canlandiriyoruz: Ülkenin ve halkin imkânsizliklari ve ögretmen okulu araciligiyla makûs talihini egitimle kirma ümidi... El kapilarina vagon vagon onlarin vatandaslarinin çalismadigi islerde çalismak için dügün bayram giden isçi kafileleri... Ülkenin içine düstügü siyasi çalkantilar... Keser’in anlattiklari arasinda bozkir ve lunapark da var. Bozkir (çöl) ve lunapark (sirk) bazi sanatçilar için yarati- ciligin merkezi olmustur. Onun yaptigi da imkânsizliklari imkâna dönüstürmek. Selahattin Keser'in anlattiklari "bir cirmalama hikâyesi"  hayata tutunmak için. Ve kendi oglunu yetistirirken çocuklugunun imkânsizliginin hesabini hayattan tahsil ediyor... Aslinda anlattiklarinin özeti ‘‘Insan yasadigi yere benzer.’’ O, Türkiye’ye benzemekten çok mutlu. Bense, 12 Eylül 1980’den sonra onun deyimiyle ‘‘Herkes kaplumbagalasirken’’ O, 1978’den beri hayatimda oldugu için bahtiyarim.Naim Kandemir