Mahkum

- Abla! Su anda barinacak yerim yok. Ortalikta kaldim. Senin evine geldim. Burada bir müddet kalmak istiyorum! dedim.

Bana bakti ablam, yutkundu. Büyük bir sikinti bastigi her halinden belliydi. Gözlerini yere dikti. Utana sikila:

- Kardesim! Kusura bakma! Seni eve alamayacagim...

Ablamdan böyle bir cevap alacagim aklimin ucundan geçmezdi. Bir mahkumdum, sokakta kalmistim...

Beklenmedik sekilde kovuldum. Yüzümdeki ümit dalgalarindan yayilan tebessümler birer birer dagildi. Geri döndüm.