TÜKENDİ
Insanlari izliyorum, yaziyorum. Sonu bir yitiris, yok olus, kaybolus olan yasamin anlamini ve gizlerini çözmeye çalisiyorum. Niçin sorusu beynimin her hücresini kemiriyor. Her acidan veya sevinçten sonra bu soruyu soruyorum. Çogu kez anlamini çözemeden etrafima bakislar firlatiyorum. Yasamin garipliklerini hangimiz dürüstçe anlamaya çalisiyoruz. Hayir, hayir... Hiçbirimiz. Ardina saklandigimiz ve sigindigimiz, açiklamak ve anlamakta zorlandigimiz, içini bosalttigmiz sözcük veya kavram oyunlariyla durumu geçistirmeye çalisiriz. Bir sonraki oyuna kadar...Insanilesme üzerinde beynim yogunlasiyor. Çevremdeki olaylardan sonuçlar çikarmaya çalisiyorum. Karamsar yanitlarla bunaliyorum. Umutsuzluk beni derinden sariyor. Bos vermisligin egemen oldugu yasamin ve düsüncenin etkililigi beni ürkütüyor. Öyle olmasaydi, bu kadar kötülük, zulüm, kan, siddet, gözyasi olur muydu? Aman dilenen çigliklar her yerde dinmeden yükselir miydi?