Sonbaharda Gül Açar Mı

Kafede caddeyi gören kösede bir masaya yerlesti. Zuhal’in gözleri yan masada oturan yasli bir çifte takildi. Öylece bakakaldi ve her zamanki gibi uzaklara daldi. Onlar gibi olabilmeyi çok isterdi. Içi isyanlarla kabardi yine. Arzu’nun coskulu sesiyle düsüncelerinden siyrildi. “Nerelere daldin yine, ne içeceksin, her zamanki gibi kahve mi?” “Evet” “Zuhal, seni hiç iyi görmedim. Neyin var? Anlatmak ister misin? ...” “Aslinda somut bir sey yok. Ama yine de iyi degilim Arzu. Kendimi boslukta hissediyorum, bütün ugraslarima ragmen yine de zamani geçiremiyorum. Sanki gündüz aksama, aksami gündüze zor yolcu ediyorum. Uykuyu unuttum. Canim sikkin, yani tuhaf haller içindeyim. Yasamimdaki taslari bir türlü yerli yerine oturtamiyorum.”