Tersine Akıtılmak İstenen Uygarlık Irmağı

Dallarla yapraklarla, çimenlerle çiçeklerle, kuslarla böceklerle konusan bir adam düsünün. Iste o adam, Ahmet Salih beydi. Sabah sabah Mahmut dagi'nin etegine derdini dökmem için gelmisti, içinde yanan umut çirasi sönmesin diye kendini doganin koynuna atiyordu. Onu o saatte öyle gören, agaçlara tapiniyor sanabilirdi. Kendini bütünüyle verdigi için doganin bir parçasi olarak görüyordu. Onun için dogada bilinmez güçler, bu dostluklara inanmaya baslamisti. Kendi kendine, "Acinasi degil, umarsiz bir adamim," diyordu.