Türkiye Dağılacak Mı, Doğrulacak Mı Ahmaklar Okumasın

Bir gün Meryem oglu Isa (as); sanki arkasinda bir aslan varmis da, kendisini kovaliyormus gibi kosarak daglara dogru uzaklasiyordu. Birisi yetiserek sordu: “Hayrola?!.. Pesinde kimseler yok, neden böyle kus gibi uçuyorsun?” Hz. Isa öyle hizli gidiyordu ki, acelesinden cevap bile vermiyordu. Adam merakindan bir müddet pesinden kovaliyor, ardini birakmayip söyle bagiriyordu: “ Allah rizasi için, bir an olsun dur! Merak ettim, niçin kaçiyorsun? Arkandan gelen ne bir düsman, ne de bir yirtici hayvan var!.. Neden korkuyorsun ve kimden uzaklasiyorsun?..”

O zaman Hz. Isa söyle buyurdu: “Bir ahmaktan kaçiyorum. Yolumdan çekil de, uzaklasip kendimi kurtarayim!” Adam Hz. Isa’ya dönüp: “Körün görme organlarini, sagirin kulaklarini açan ve abras (deri hastaligini) sifaya kavusturan sen degil misin?.. Gayb ilimlerinin bilgesi, ölüye okuyunca cenazeyi bile diriltici ve Allah’in Nebisi Sen degil misin?.. Güzel yüzlü, dogru sözlü, asil özlü sahsiyet; çamurdan kuslar yapip uçuran sirli ve sihirli kisi sen degil misin?..” diye sorunca, Hz. Isa buyurdu ki: “Insani essiz ve emsalsiz yaratan, cani ezelde halk edip hikmetle donatan Allah’in zatina and olsun ve O’nun tertemiz Zatinin ve sifatlarinin hakki için söylüyorum ki, felekler (görünen ve görünmeyen bütün alemler) bile yenini, yakasini yirtmis ona âsik olmustur. Ben, o Ism-i Âzam’i köre okudum; gözleri açildi, sagira okudum; kulaklari duymaya basladi, tas gibi daglara okudum; yarildi ve hikmet madenleri saçildi, ölüye okudum, dirildi ve ayaga kalkti… Hiçbir sey olmayan ve ortada bulunmayan sey için okudum; meydana geldi, varliga karisti. Fakat ahmagin gönlüne yüz binlerce kere okudum, fayda saglamadi ve sifa bulmadi. Mermer kayalar; katmer topraklar yumusadi, ama ahmaklar hiçbir sey anlamadi!”