Tutunamayanlar Ve Hukuk

Yirmi birinci yüzyil tüm kavram ve kurumlarin köklü bir sekilde dönüsüme ugradigi bir yüzyildir. Bu dönüsümden elbetteki sosyal koruma hukuku da etkilenmektedir. Örnek vermek gerekirse, çalismak istedigi halde is bulamayan kitlelerin varligi karsisinda hala klasik anlamiyla çalisma hakki ve ödevinden söz etmek olanakli midir? Yoksullari tembellikle suçlamak ne kadar gerçekçidir? Issizlik gerçegi baglaminda, hala mesleki anlayisa dayali sosyal güvenlik sistemleri yoksulluk sorunu karsisinda islevsel olabilir mi? Çalisma hakkina iliskin bu sorular, dayanismaya iliskin bir dizi soruyu da beraberinde getirmektedir. Çalisanlarla çalismayanlar arasindaki dayanisma hangi etik degerler üzerine insa edilecektir? Nasil bir toplum sözlesmesi düsünülmeli ki, toplumda en avantajli durumda olanlar, en avantajsiz olanlarla dayanisma içinde olmayi kabullensin? Bu sorular çerçevesinde toplumda en az avantajlilari kapsayabilecek yeni bir refah devleti ve sosyal hak kavramina ihtiyaç vardir. Güvenceli asgari gelir kurumunun hukuk sistemlerine girisi bu yöndeki bir arayisin ürünüdür.