TÜKENDİ
1 yasina kadar saglikli bir yavrunun, epilepsi nöbetleri ve kullanilan bir sürü ilaç yüzünden günbe gün, anbe an bizi terk edisi. Ögrenemiyor, üstüne üstlük ögrendigini dahi yitiriyor. Neden diyorum doktora neden? Cevap, epilepsinin çesidi yapar öneri özel egitim. Sonrasinda en basta söylenmesi gerekirken 3,5 sene sonrasina ertelenmis bir teshis daha. Kisacasi 2. imtihanin baslangici. Oglumuza egitim kurumuna gidebilmesi için ramin onaylamasi gereken raporu almaya gittigimizde yüzümüze söylenme geregi dahi duyulmadan, oglumuzun OTIZMLI oldugunu elimize tutusturulan raporun üzerinden okuyoruz. Bunca yillik epilepsiden kurtulup normale döneceksin hayalimizse koca bir yalana dönüsüyor. Otizmle ilgili edindigimiz bilgi ve okuduklarimizla yikilan umut duvarlarinin altinda kalan bir enkazdan farksiz… Yikilma, kahrolma dönemini bir kenara birakip, otizmi de omuzlarimiza ve yüregimize yükleyip imtihanimiza sükrederek, bir yandan iyilesebilecegini hayal edip bir yandan da ya basaramazsak korkusuyla düsüyoruz mücadele yolumuza. Evet ömrüne ömür adadigim; bugün dünden daha da güçlü olma zamaniydi kisaca…