TÜKENDİ
“Birbirlerini sevmeye alisabilmek için uzun süre kedileri sevdiler. Disarida sokak lambalari yaniyor, iri gövdeli bir agaç, isiklari deldigi noktalarda perdesiz eve karaciger parçalari gibi düsüyordu. Sesleri gür bogazlardan Çingene sarkilari dinlerken, ruhlarindaki yasaklari silecek koyu saraplar içtiler. Sonra yanaklarini birbirine bastirdilar, yüzleri sivrilmis, saçlari karismis, dudaklari birbirine batmisti. Bir adimla Nehir Selim’e yaslandi, bir adimda Selim Nehir’i tasidi ve dört ayakli bir yatak artik ayaklarini kullanmayan adamla kadini sabaha kadar agirladi.” “Bu yasa kadar dünyanin her seyiyle ilgilenmis, insanlari önemsemis, ögretileri ezberlemis, notlari kili kirk yararak vermis, düzen, erdem ve saygiyi ibadet bilmis, buna ragmen dünyanin içinde yer alamamis, yarim asri geçen sürede kimse tarafindan adam yerine konmamisti. Insanlar ona ‘sifir adam’ olarak baktikça, var olmak için insanlarin etegine yapismisti. Simdi ilk defa, bu dünyada kendi gibi oluyor, kendinin olani da yaninda tutuyordu. Geri kalanlari ise bosluga birakiyordu.”